--- title: "Over mij" author: "Jakub Ćwirlej" id: about-me language: nl url: "https://jakubcwirlej.com/nl/articles/about-me.md" page: "https://jakubcwirlej.com/nl/" translations: pl: "https://jakubcwirlej.com/pl/articles/about-me.md" en: "https://jakubcwirlej.com/articles/about-me.md" fr: "https://jakubcwirlej.com/fr/articles/about-me.md" updated: 2026-10-14 words: 807 summary: "Een persoonlijk portret waarin de auteur zichzelf beschrijft als iemand die vaste standpunten vermijdt, wat hij voor een journalist of onderzoeker een troef vindt. Hij schetst zijn weg van het atelier van zijn grootvader en een jeugdplan om docent filosofie te worden naar twintig jaar als verslaggever voor de Poolse publieke omroep, en zegt dat de journalistiek hem hielp zijn angst om beoordeeld te worden te overwinnen. Hij schrijft ook over zijn gezin, de boeken en muziek waarvan hij houdt en zijn recente verhuizing naar België, vlak bij Gent." summary_type: editorial --- # Over mij Jakub Ćwirlej · taal van de tekst: NL · 807 woorden ## Samenvatting (redactioneel) Een persoonlijk portret waarin de auteur zichzelf beschrijft als iemand die vaste standpunten vermijdt, wat hij voor een journalist of onderzoeker een troef vindt. Hij schetst zijn weg van het atelier van zijn grootvader en een jeugdplan om docent filosofie te worden naar twintig jaar als verslaggever voor de Poolse publieke omroep, en zegt dat de journalistiek hem hielp zijn angst om beoordeeld te worden te overwinnen. Hij schrijft ook over zijn gezin, de boeken en muziek waarvan hij houdt en zijn recente verhuizing naar België, vlak bij Gent. ## Kernpunten (redactioneel) - Hij woonde het grootste deel van zijn leven in Polen; zijn loopbaan begon op een redactie, als journalist en videomonteur. - Hij heeft zijn studie niet afgemaakt en zegt dat zijn eerste app, OrsonAI, een flop bleek; hij hecht aan het vermogen om van koers te veranderen. - Creativiteit betekent voor hem iets helemaal van nul opbouwen. - Als zijn grootste tekortkoming noemt hij een gebrek aan emotionele intelligentie. - Hij noemt ‘De boeken van Jakob’ van Olga Tokarczuk, Marcel Proust, Arvo Pärt, L’Arpeggiata en Bach onder leiding van Philippe Herreweghe. ## Volledige tekst (de woorden van de auteur) Over mezelf praten is me nooit makkelijk afgegaan. Vooral omdat ik het gevoel heb dat ik nog altijd weinig over mezelf weet. Ik ben ruim veertig en heb over de meeste zaken die mensen ‘bepalend’ vinden nog steeds geen uitgesproken mening. Ik probeer altijd veel gezichtspunten toe te laten en me aan geen enkel ervan langer te hechten dan het de weerstand van de werkelijkheid kan doorstaan. Veel mensen zien zo'n gebrek aan harde, onwrikbare overtuigingen misschien als een tekortkoming; voor een journalist of researcher is het volgens mij de grootste troef. Het grootste deel van mijn leven woonde ik in Polen. Het visuele vertellen begon voor mij in het atelier van mijn grootvader – een plek die me haast heilig was, en waar ik begreep hoeveel slagkracht één enkel beeld kan hebben. Mijn beroepsloopbaan begon echter in een newsroom, als journalist en videomonteur. Door die ervaring leerde ik elk aspect van het televisievak door en door kennen, en ze vormde me tot een veelzijdige maker. Twintig jaar lang werkte ik als reportagemaker voor Telewizja Polska. Dat is best ironisch, want als kind was ik van weinig dingen zo zeker als hiervan: ik zou geen journalist worden – zoals mijn vader. Ik wilde filosofie studeren en universiteitsdocent worden. Het leven en de noodzaak om aan de kost te komen gooiden die plannen om, maar juist mijn aanpassingsvermogen bleek mijn belangrijkste eigenschap. Ik belandde in de media en voelde me er best goed thuis. De journalistiek heeft bepaald wie ik ben. Ze leerde me discipline en doorzettingsvermogen, maar werkte vooral als een jarenlange therapie: ze genas me van jeugdtrauma's. Jarenlang durfde ik geen woord te zeggen tegen mensen die ik slimmer vond dan mezelf; de angst om beoordeeld te worden verlamde me. Achteraf bekeken was dat soms ronduit komisch, maar het werk met camera en microfoon dwong me die angst onder ogen te zien. Ik waardeer het mediawerk nog altijd precies daarom: je beleeft de wereld er telkens opnieuw door. Het biedt de kans om jezelf en je plaats in de meest uiteenlopende contexten steeds opnieuw te definiëren. Het is een avontuur zonder einde. Voor een buitenstaander kom ik misschien wispelturig over, misschien zelfs als iemand die niet in staat is resultaten af te leveren. Ik heb tenslotte mijn studie niet afgemaakt, en ook mijn eerste app – OrsonAI – bleek een flop. Toch ben ik er diep van overtuigd dat je in het leven voortdurend mogelijkheden moet verkennen en een pivot moet kunnen maken wanneer de omstandigheden daarom vragen. Anderzijds kan ik me met hart en ziel inzetten voor projecten waarin ik zin zie – dat ik twintig jaar in één uiterst veeleisende sector heb doorgebracht, bewijst wellicht het best dat ik serieus neem wat ik doe. Ik hou van opdrachten die creativiteit vragen. Ik weet dat het afgezaagd klinkt, en creativiteit kan vandaag letterlijk alles betekenen. Daarom heeft dat woord voor mij een heel concrete inhoud: in het diepe springen en jezelf in een situatie brengen waarin je iets helemaal van nul moet opbouwen. Precies daarom heb ik het werk als reportagemaker zo gewaardeerd. Ook al kun je de indruk krijgen dat in reportages steeds dezelfde verhalen en menselijke motieven terugkeren, een goede documentairemaker slaagt erin er telkens op een volledig nieuwe, intrigerende manier over te vertellen. Als ik mijn grootste zwakte moet noemen, dan is dat zonder twijfel een gebrek aan emotionele intelligentie. Ik kan een ruimte totaal niet ‘lezen’. Als iemand iets niet expliciet tegen me zegt, ontgaat het me hoogstwaarschijnlijk. Het klinkt misschien grappig, maar door die paradox lijk ik in dat opzicht soms verbazend veel op kunstmatige intelligentie. En privé? Mijn gezin geeft me de grootste vreugde. Zien hoe mijn kinderen opgroeien is een fascinerende ervaring. Ik neem het mezelf wel kwalijk dat ik tot nu toe te weinig tijd aan hen heb besteed – dat is een van de belangrijkste dingen die ik nu in mijn leven probeer te veranderen. Ik lees graag boeken die me een gevoel van continuïteit geven. Boeken die laten zien dat tijdperken en decors wel veranderen, maar dat we in wezen precies dezelfde vreugde en hetzelfde verdriet delen met de mensen die honderden jaren voor ons leefden. Vandaar mijn fascinatie voor ‘De boeken van Jakob’ van Olga Tokarczuk en het werk van Marcel Proust. Mijn grote droom is trouwens om Frans zo goed te leren dat ik eindelijk ‘Op zoek naar de verloren tijd’ in het origineel kan lezen. Ik hou van klassieke muziek – Arvo Pärt, het ensemble L'Arpeggiata, maar vooral de cantates en missen van Bach in de uitvoering van Philippe Herreweghe. Sinds kort woon ik in België, niet ver van Gent, dus ik hoop vurig dat ik binnenkort de kans krijg om zijn interpretaties live te horen. En verder? Ik luister gewoon graag naar de regen en kijk hoe het gras buigt in de wind. Meer heb ik niet nodig. --- Jakub Ćwirlej — Journalist die met AI bouwt · op de site: https://jakubcwirlej.com/nl/ Volledige context: https://jakubcwirlej.com/context/nl.md · https://jakubcwirlej.com/llms.txt